و  این منم که منم برای تو.....و هیچکس نمیفهمد حجم تپیدن دل را برای تو...

تو...تو....انگار که منی و من هیچ و همه چیز....انگار که تاب نمی اورم از لحظه ای بی تو...بی خودم....میدانستی ترانه سرودم مست شدم....شبانه ابر شدم باریدم تو شدم....من عاشق شدم....من با تو تمام دنیا را مالک شدم....

جالا که از پشت خستگیت نگاهم کردی پیشکشی ناقابل دارم.... تمام واژه های عاشقیم پیشکش به تو....جان دل!!!! 

در تمام مدتی که انگار خواب بودم و خودم عمق خستگی رو حس میکردم یه جمله مدام از ذهنم می گریخت و من هم به وضوح تکرارش می کردم....اما خواب بودم....اما دوست داشتم بیشتر تکرارش کنم تا خوب توی ذهنم بمونه....

مرگ تنها حق مسلمی است که تمام و کمال به انسان داده میشه....

شاید دیشب مرده بودم....شاید در خودم....یاد فروغ افتادم.....بدیهای من از بد بودن نیست بلکه به خاطر احساس شدید خوبی های بی حاصل است....و هیج چیز سخت تر از درماندگی نیست....گاهی فکر میکنم کاش میشد خالی بود و با حماقت پر شد...کاش میشد زیر پوست گندیده این شهر از صبح تا شب از این بوتیک به اون رفت و از زن بودن خویش پر و بال می گرفت و .....استفراغ زندگی.....این نیست...انچه بیشتر از هر جیزی مرا رنج می دهد این است که میتوانی باشی و نتوانی....

که بیرون بیایی از بوی تلح ارایش و دلشوره نداشتن عینک دیور و اسکناس....دوست ندارم قد پولهایم باشم....بوی کثافت میدهد دنیای ما...خسته ام بیشتر از قبل...باید بیشتر بود....

پی نوشت:من همونم که دیدی...بی نقش ...بی افاده...بی هیج خطی برای تو...و تو همیشه شتاب زذه ای و انگشت هیچ بودنت سمت من...من هیجم و اگر هستم ما معنای همدیگریم....

حالا میدونین بعد از خواب یه بستنی میچسبه که روش پر شکلاته...اون موقع بود که مزه زندگی رو انگار چشیدم....

انگار همه جیز درست چفت هم شد....همونی که میخواستم....بستنی رو مثل بچگیا میخوردم...دوس نداشتم تموم شه...باز بغض کردم...نه از غم...

میدونی؟؟؟بستنی...زندگی..طعمش...بغض...همش بهانست...!!!!!!!!!

همه راهها به روم ختم میشه....به تو...همین.